‘Zo is het nu eenmaal’, was een zin die Ben Sims zijn hele leven hoorde toen hij zich afvroeg waarom hij anders werd behandeld dan de blanke kinderen van zijn school. Het was een zin die hij niet begreep en die hem niet goed beviel. Later maakte hij carrière bij de luchtmacht, volgde universitaire studies en werkte voor het Department of Veterans Affairs, waar hij steeds met verschillende vormen van racisme werd geconfronteerd.
Hij weigerde toe te geven aan de principes en beperkingen ervan en heeft altijd een manier weten te vinden om het bloot te leggen en aan de kaak te stellen. In dit boek vertelt Ben Sims hoe hij racisme en andere -ismes heeft ervaren vanaf zijn kindertijd tot aan de laatste fase van zijn carrière. En hoe hij erin slaagt het leven in de ogen te blijven kijken en te glimlachen.
Een jeugd in het bosrijke getto van Cleveland, de complexe relatie met zijn vader en een liefdevolle relatie met zijn moeder, broer en zussen. Twee keer werd hij zwaar teleurgesteld en een keer beschuldigd op de basisschool vanwege de kleur van zijn huid. Hij werd neergestoken, trad toe tot de luchtmacht en de vrijmetselaars, had een muzikale carrière in San Francisco in de jaren 60, basketbalde en zong in de oorlog in Vietnam, was gestationeerd in Duitsland en werd vals beschuldigd tijdens een hoorzitting. Hij ontmoette mensen als Malcolm X, Jimi Hendrix, Sly Stone, Janis Joplin en werd uit de band van Isaac Hayes gezet – het verhaal van Ben Sims gaat over een bewogen en imposant leven, een verhaal dat in 2021 nog steeds relevant is omdat het blootlegt hoe zwarte mensen zich aan de maatschappij moeten aanpassen en desondanks succesvol kunnen zijn. |
